N&A

Oh je bent student? Dan verwijs ik je door naar de mail”

Aug 12, 2017 Bas van der Weerden

Tring . “Mediadesk politie met Sandra.” “Goedemorgen, mijn naam is Bas van der Weerden en ik doe onderzoek naar het aantal gestolen fietsen in de regio Eindhoven. Zou ik daar wat vragen over mogen stellen?” “Vanuit welke organisatie bel je?” “Het is voor mijn studie journalistiek” “Dan verwijs ik je even door naar onze site. Daar kun je wat gegevens op terug vinden. Want we beantwoorden wel vragen van journalisten, maar voor studenten doen we dit niet.”

Een letterlijk transcript van een gesprek wat ik had met een woordvoerder van de politie. Omdat ik ‘maar’ een student ben werd ik niet te woord gestaan. En Sandra staat hierin niet alleen. Meerdere communicatiemedewerkers en persvoorlichters gooien de deur dicht voor studenten. En dat vind ik niet kunnen!

Reclame
Kijk, ik ben niet achterlijk. Ik weet ook wel dat woordvoerders geen tijd hebben om elke student die belt, te woord te staan. Bij een ‘echte’ journalist krijg je er nog iets voor terug. Er wordt een artikel gepubliceerd of een uitzending gemaakt over jouw bedrijf. In andere woorden: reclame. Bij een student journalistiek is dat natuurlijk niet aan de orde omdat deze producties over het algemeen niet gepubliceerd worden of gepubliceerd worden via een medium wat (relatief) weinig wordt bekeken.

Dus elke student te woord staan kan niet, dat begrijp ik. Maar dat er vanuit het bedrijf al besloten wordt om bij voorbaat alle studenten te weigeren. Dat vind ik niet kunnen. Want lieve communicatiemedewerkers, hoe verwachten jullie dan in hemelsnaam dat wij ooit het vak leren, als jullie ons niet te woord willen staan?

“Ik wil de lijn openhouden voor de echte pers”
Ik ben niet de enige met dit probleem. Elke medestudent die ik spreek heeft er wel eens mee te maken gehad. En de redenen komen altijd op hetzelfde neer: ‘je bent maar een student dus kan ik je niet helpen’. Een vriend van me kreeg zelfs ooit de zin: “Ik wil de lijn open houden voor de echte pers” te horen toen hij een bron belde. Zelf heb ik teksten als “Wij hebben geen tijd om de hele dag vragen van studenten te beantwoorden” en  “Oh je bent student? Dan verwijs ik je even door naar de mail” naar mijn hoofd geslingerd gekregen.

Het valt me vooral op dat het verschil zo groot is. Elke student moet in zijn studie journalistiek stage lopen. En tijdens je stage bel je uiteraard vanuit je stagebedrijf. En dan willen persvoorlichters opeens wel met je praten. “Oh de Metro? Leuk!” Eigenlijk heel raar dat alleen de naam van een organisatie zo veel gewicht in de schaal legt.

Niet allemaal hetzelfde
Zijn ze dan allemaal zo? Nee, niet alle persvoorlichters en communicatiemedewerkers zijn hetzelfde. Ik heb zelf een hele fijne relatie met een persvoorlichter van Defensie. Een man die weet dat je student bent, maar wel gewoon altijd bereid is je te helpen. En als hij je niet kan helpen dan geeft hij je een nummer van iemand die je wel kan helpen. Heel erg prettig vind ik dat!

Ook reizigersorganisatie Rover en de machinisten vakbond hebben mij heel plezierig te woord gestaan terwijl ik onderzoek deed naar reizen met de trein voor een schoolopdracht. Dat ik de namen van de voorlichters van deze instanties nu nog steeds onthouden heb zegt denk ik ook al heel veel.

Maar Bas, wat zeggen ze op school dan?
Op school proberen ze ons tegenwoordig bij te brengen: zeg maar dat je journalist bent, freelancer. Maar ook dit werkt niet. 9 van de 10 keer wordt er doorgevraagd en aangezien ik niet van liegen houd (en ook vind dat je gewoon de waarheid moet kunnen zeggen over zoiets) vertel ik dan dat ik journalistiek studeer en dat dat de reden is voor mijn belletje. Meestal resulteert dit dan in een heel ongemakkelijk  gesprek en uiteindelijk geen antwoord op mijn vragen met vrijwel altijd de reden: ‘je bent maar een student’.

Ik vind het heel erg neerbuigend en zelfs een beetje walgelijk van jullie, communicatiemedewerkers. Je stampt een student zo hard de grond in met zo’n antwoord. Want inderdaad misschien komt het even niet zo goed uit dat die student juist dan belt. Maar bekijk het ook eens van de andere kant. Jij bent waarschijnlijk niet de eerste voorlichter die die dag door deze student gebeld wordt. Gegarandeerd dat studenten die je aan de lijn krijgt er al een aantal telefoongesprekken op hebben zitten. En daar krijgt hij of zij precies hetzelfde te horen. “Je bent maar een student, dus dan kan ik je helaas niet verder helpen”. Denk jij dat die student, na dat een hele dag te horen, nog zin heeft om een telefoongesprek te voeren?

Je zou die negatieve manier van denken ook om kunnen draaien. Je zou ook kunnen denken: ‘het wordt toch niet gepubliceerd, dus waarom zou ik hem of haar niet te woord staan’. Je helpt er een student heel erg mee. En dat niet alleen, dan kun jij ook alvast oefenen voor als er een ‘echte’ journalist belt van een groot landelijk medium met precies dezelfde vragen.  

Dus daarom deze oproep aan jullie, medewerkers communicatie. Neem eens een keer de tijd om een student te woord te staan. Die student gaat later werken in de journalistiek en dan onthoudt ie jouw naam. Je hebt er dus misschien niet meteen iets aan. Maar later kan het zeker in je voordeel werken. En bovendien, doe gewoon eens een keer iets goeds voor een ander. Help een student eens vooruit zonder daarbij meteen aan je eigen (organisatie-) belang te denken. Investeer in de toekomst van de Nederlandse journalistiek!