N&A

Van stalker naar manager

Apr 22, 2017 NielsAelfers

Een jaar geleden liet Guido den Aantrekker weten dat hij zou vertrekken bij Story. Dit kondigde hij aan in een boek, getiteld Primeurjager. In dit boek geeft hij aan dat twintig jaar roddeljournalistiek hem cynisch en gevoelloos heeft gemaakt. Een jaar later besluit hij terug te keren naar het blad, dit keer als hoofdredacteur. Een verrassende comeback of een voor de hand liggende keuze?

Je hebt aangegeven dat twintig jaar roddeljournalistiek jou cynisch en gevoelloos heeft gemaakt. Wat bedoel je daar precies mee? 

“Je bent altijd op zoek naar verhalen. Het klinkt een beetje crú, maar een verhaal met leed doet het altijd goed. Als jij als ‘normale’ Nederlander hard moet werken om alles rond te krijgen, is het niet leuk om te lezen dat een BN’er miljoenen lijkt binnen te harken alsof het niets is. Als je leest dat ook zij geen perfect leven leiden en af en toe pech hebben, voelt dat toch lekker. Dat zit nou eenmaal in ons. Echter, na twintig jaar met m’n neus in de oksels van BN’ers wroeten, was ik er klaar mee. Ik was een soort copywriter geworden, zonder dat de verhalen me echt raakten.”

Waarom kies je er dan voor om een jaar later terug te keren naar datzelfde blad, als hoofdredacteur weliswaar?

“Het werk als hoofdredacteur is niet te vergelijken met dat van een reporter, die echt aan de frontlinie staat. Ik heb geen zin meer om op feestjes verhalen uit mensen te peuteren. Momenteel houd ik me voornamelijk bezig met het management van de redactie. Op deze positie is het mogelijk om het blad te verbeteren en ik denk dat ik daar toe in staat ben.”

Als kersverse hoofdredacteur heb je besloten dat een bepaald type personen niet meer in Story verschijnen. Wie zijn dat en hoort die keuze bij de verbetering van het blad?

“Mensen die één keer een hitje scoren of een keer aan een RTL5-programma hebben deelgenomen, hebben we geschrapt uit ons blad. Neem Laura Ponticorvo, zij heeft meegedaan aan het programma ‘Mijn vieze vette verloofde’ op RTL5. Een aantal weken geleden bleek dat er een sekstape van haar is uitgelekt. Wij hebben er toen bewust voor gekozen om dit niet mee te nemen in ons blad. De uitgelekte sekstapes van Patricia Paay daarentegen, hebben we wel besproken. We nemen alleen nog de grote namen mee in ons blad, de rest doet er niet toe.”

Waar trek je dan de grens?

Dat is heel simpel. We richten ons op een oudere doelgroep, in ieder geval niet onder de 35 jaar. Ik woon in een heel normale buurt, met een heel normale buurvrouw. Bij een overweging stel ik mijzelf de vraag: ‘Zou mijn buurvrouw hem/ haar kennen?’ Als het antwoord dan ‘ja’ is, dan doen we het wel en anders niet.

Waar wil je met het blad naartoe?

“Ik vind dat het allemaal wat gezelliger mag. Misschien een gekke vergelijking, maar dat zie je ook terug in de politiek. De PVV heeft dan wel een aantal zetels gewonnen, maar de groei was veel groter geacht. De mensen zijn op zoek naar een minder extreem uiterste. Dat zien wij ook terug. De lezers hebben niet zo’n behoefte aan het hele negatieve nieuws. Ze lezen liever een wat milder en positiever blad.”

Even terug naar je werk als reporter. Hoe ben je op de plek van reporter bij Story terecht gekomen?

“Ik heb HEAO (Hoger Economisch en Administratief Onderwijs) gestudeerd en ben vervolgens acht à negen jaar werkzaam geweest als logistiek manager op verschillende plekken in de luchtvaart. Toch was dit niet wat ik wilde, dus toen heb ik mijn baan opgezegd en ben ik mijn droom gaan volgen. Om die reden heb ik gesolliciteerd bij een aantal bladen en ben ik als freelancer bij Panorama gestart. Story zat in hetzelfde gebouw als Panorama dus ik liep wel eens de hoofdredacteur van het blad tegen het lijf. Op een dag stonden we samen in de lift en kreeg ik de vraag of ik  niet voor Story zou willen werken. Dat hoefde hij geen twee keer te vragen.”

Welke verhalen gaven jou een kick als je die naar buiten bracht?

“Mij maakt het verhaal zelf niet zo veel uit, of dat nu gaat over Wesley en Yolanthe die overwegen om een kind te nemen of dat een bekend koppel juist uit elkaar gaat. Het ging mij voornamelijk om van niets een verhaal te maken. Als ik naar een feestje ging, sprak ik met een heleboel verschillende mensen. Wanneer ik dan met de citaten van een aantal van deze personen twee pagina’s wist te vullen, was ik euforisch. Er is trouwens wel een persoon waar ik blij van werd als ik een verhaal over hem wist te brengen: Paul de Leeuw. Hij staat de roddelpers nauwelijks of niet te woord. Vaak begon het gesprek over koetjes en kalfjes. Op deze manier probeerde ik dan vertrouwen van hem te winnen om vervolgens toch een nieuw verhaal uit hem te krijgen.

“Wanneer bleek dat we weer goede verkoopcijfers hadden behaald, dan gaf me dat een extra boost. En uiteraard ook niet onbelangrijk: het geld. Niet iedereen wilde mijn werk doen, dus dat betaalde alles behalve slecht.”

Image Credits: Roland Gaedtgens.