N&A

In gesprek met Peter Triest over het maken van documentaires

Apr 13, 2017 Floor Lieskamp

Eruit springen in het documentairelandschap. Lastig, maar niet onmogelijk. De Belgische filmmaker Peter Triest wist mijn zijn filmplan ‘Parked Lives’, over het eenzame leven van vrachtwagenchauffeurs, de IDFA/Mediafondsprijs van 125.000 euro te winnen. In de workshop op het INPUT festival 2017 vertelde hij hoe een goed documentaire plan moet worden geschreven.

Op welke manier zou u uw eigen stijl het best beschrijven?

‘Ik denk dat ik meer ga voor poëtische documentaires die visueel en impressionistisch een verhaal vertellen. Zo gaat er bij de documentaire die ik ga maken over vrachtwagens, niets inkomen over de regelementen van vrachtwagens of de context. Ik wil tonen hoe die man leeft en waar dat hij mee worstelt. Op die manier kun je het ruimere probleem van lage loonarbeid kunt agendateren.’

Zijn er documentaires die u bewondert?

‘Momenteel ben ik helemaal weg van een slow doc. Dat is een trage documentaire die ik heb gezien. Deze past heel nauw bij de documentaire die ik ga maken. Die film is niet narratief. Dus er zit eigenlijk geen verhaal in, waardoor deze meer visueel en auditief is. Fantastisch.’

De snelweg was een beetje mijn arena geworden. Zo gezien is het dus niet zo verwonderlijk dat ik daar weer op terugkom

Hoe bent u dan op het onderwerp van vrachtwagens gekomen, ligt dat dicht bij uzelf?

‘Ik heb mij als tiener veel eenzaam gevoeld. Het thema van deze film is eenzaamheid. Dus is het niet zo gek dat ik deze documentaire ga maken. Ook heb ik altijd veel gelift, waardoor ik dus veel op pad ging. Ik voelde mij vroeger al snel thuis op de snelweg. De snelweg was een beetje mijn arena geworden. Zo gezien is het dus niet zo verwonderlijk dat ik daar weer op terugkom.’

Hoe vind een documentairemaker het beste een origineel onderwerp?

‘Dat gaat vanzelf eigenlijk. Je neemt voortdurend dingen waar, je leest de krant, je kijkt rond en je komt mensen tegen waarmee je weer gesprekken hebt. Automatisch heeft iedereen bepaalde interesses, vandaar dat je het onderwerp niet te ver moet zoeken. Het zijn de dingen die vanzelf op je af komen en blijven hangen.’

Toch is het knap lastig een goed onderwerp te kiezen en origineel te zijn tegenwoordig, vind u niet?

‘Zo moet je niet denken. Weet je wat bijvoorbeeld mooi was, hetgeen wat er als eerst werd verteld bij de workshop van IDFA. Er werd gevraagd naar wat je persoonlijke demon was. Iedereen heeft wel iets waar je je gehele leven mee in de knoop ligt. Dat is vaak een verborgen vlek voor jezelf, maar dat is wel iets wat je bezighoudt. Vaak zit daar ergens een onderwerp. Je moet iets heel dicht bij jezelf zoeken.’

 In heel dit proces moet je dit alleen dragen, want niemand gaat je film willen zien zolang deze niet bestaat

Peter Triest legt uit hoe een goed documentaire plan in elkaar zit bij zijn workshop op het INPUT festival.

Hoe zit het dan als een maker onder tijdsdruk een onderwerp moeten vinden, wat je in journalistiek veel ziet?

‘In het documentaire werkveld krijg je geen opdrachten. Je hebt een idee, de droom om een documentaire te maken en het is echt aan jou om te zorgen dat deze er komt. Dit doe je door je huiswerk goed te doen, andere mensen te overtuigen van je idee en daarna te beginnen met het zoeken van een producent et cetera. In heel dit proces moet je dit alleen dragen, want niemand gaat je film willen zien zolang deze niet bestaat.’

Is het documentaire beroep dan niet eenzaam?

‘Ik denk dat schrijven veel eenzamer is. Documentaires maken is juist een heel sociaal beroep. Al weet ik niet of het een beroep is trouwens, want er zijn maar weinig mensen die ervan kunnen leven.  Zo werk ik halftijds als communicatieadviseur en is filmmaker meer een passie/ hobby. Mijn vorige film heeft mij enkel geld gekost. Nu dat ik een geldbedrag heb gewonnen om mijn documentaire uit te voeren, kan ik er echt geld mee verdienen. Maar dit is wel de eerste keer dat ik dit ga krijgen.’

Uiteindelijk blijft het heel moeilijk om een documentaire te realiseren, want je heb er zeker wel 200.000 euro voor nodig en het liefst veel meer. Wie gaat dit je geven?

Kan je documentaires maken zien als een bron van inkomen?

‘Dan moet je heel veel documentaires maken. Er zijn maar een paar Nederlanders die ervan kunnen leven, maar die moeten dan wel jaarlijks een documentaire leveren. Uiteindelijk blijft het heel moeilijk om een documentaire te realiseren, want je hebt er zeker wel 200.000 euro voor nodig en het liefst veel meer. Wie gaat dit je geven?’

Zijn er dingen waar een documentairemaker zich in kan vergissen, bijvoorbeeld bij het schrijven van een plan?

‘Ik ben met een heel andere idee begonnen, toen ben ik gaan researchen, waarna ik dacht; dit loopt voor geen meter. Het moeilijke voor mij als introvert persoon, wat dus voor iedereen anders is, is het aanspreken van de personages. Interviewen is een hele moeilijke stap. Zo kwam ik er pas tijdens het interviewen achter dat het persoon de film niet zou kunnen dragen. Dit persoon had niet het charisma die nodig is voor het scherm. Dan moet je als maker kunnen beslissen om een ander te zoeken.’