N&A

Publiek grote stem bij moderne talentenjacht

Apr 07, 2017 Julian Klop

Het genre talentenjachten heeft al heel wat metamorfoses doorgemaakt. Elke keer als de kijker talentenjachtmoe dreigt te worden, verrast de tv-maker het publiek weer. De shows worden almaar grootser en de toeschouwer wordt steeds meer betrokken bij het bepalen van wie door gaan naar de volgende ronde.

Dure televisieproducties in het voor- en najaar moeten in de zomer steevast plaatsmaken voor goedkope televisie. Zo is het nu, maar zo was het in 1958 ook. Uit pure noodzaak is toen het genre talentenjacht ontstaan: een grote groep mensen op de beeldbuis brengen, zonder dat je die hoeft te betalen.

Jureren op een stip

Tegenwoordig kun je het je bijna niet meer voorstellen. Bij The Voice of Holland, K3 Zoekt K3 en Holland’s Got Talent zien we bij de audities al een grote zaal vol publiek, in de televisiewereld oneerbiedig klapvee genoemd. Dit is anders dan bij bijvoorbeeld Idols, een klassieke voorloper, waarbij kandidaten auditeren op een stip met enkel een jury, zonder muziek.

Popstars

Andre Pronk, bekend van de aanstekelijke lach die hij liet bulderen tijdens zijn auditie in Popstars, had ook wel graag in een studio met publiek gestaan: “Mijn auditie was in een kleine kamer zonder publiek. Tegenwoordig zie je veel mensen in de zaal zitten. Het had het voor mij makkelijker gemaakt, omdat er dan meteen een sfeer is neergezet.”

Soundmixshow

Het draait nu steeds meer om wat het publiek te zeggen heeft, niet alleen bij de liveshows. Daar zijn we gewend dat de burger mag sms’en en bellen om zijn favoriet door te laten of te laten winnen (televoting). Henny Huisman deed dat al bij de Soundmixshow, een show waarbij kandidaten hun favoriete artiest nadeden. Het SKO (Stichting KijkOnderzoek) registreerde ruim 6 miljoen kijkers. Het telefoonnetwerk raakte overbelast door de vele telefoontjes van mensen die op hun favoriet stemden. Dit wordt ook wel het Henny Huisman-effect genoemd. Daisy Moonen deed in 1978 mee aan de Soundmixshow en merkte dat het programma succesvol was: “Tot voor kort nog werd ik herkend op straat door mijn deelname. Om maar aan te geven hoe populair het programma was. Destijds stroomden de aanvragen voor optredens binnen.”

The Rising Star

Even terugkomend op de rage: een democratischere selectieronde. In 2013 kwam er een format dat het publiek een grote rol gaf. In Israël bedacht men het concept The Rising Star met een democratisch stemsysteem. De kandidaat kijkt tegen een reusachtig scherm aan met daarachter de jury. De kijker kan via een app een kandidaat wel of niet doorsturen naar de jury. Heeft de kandidaat 70 procent van de appstemmers overtuigd, dan gaat het scherm omhoog en bereikt de kandidaat de jury.

K3 Zoekt K3

Het Nederlandse tv-bedrijf Endemol heeft al de rechten gekocht van het Israëlische The Rising Star. Sterker nog, de eerste contouren zijn al terug te zien en wel bij SBS 6- en VTM-hit K3 zoekt K3. De kandidaat moet eerst de publieksvakken overtuigen dat zij deel moet uitmaken van de nieuwe K3. Dan mogen ze de toenmalige K3 en Gert Verhulst onder ogen komen. Hetzelfde concept wordt toegepast bij het VTM- en FOX-programma The Band, waarin – de naam zegt het al – wordt gezocht naar een boyband.

Er bestaan duidelijke overeenkomsten met The Rising Star. Bij beide programma’s bepaalt het publiek wie de jury mag trotseren. Een toevoeging om de kijker weer naar de talentenjacht te trekken. Daisy Moonen: “Het is een goede zaak het volk vroeg in de show meer invloed te geven, want je wil uiteindelijk als zangeres toch voor publiek gaan zingen. De jury kijkt puur naar wat je hebt neergezet. Een publieksjury had bij mij wellicht gedacht: ze lijkt misschien niet op de artiest die ze nadoet, maar ze heeft wel goed gezongen. Of: het is zo’n jong meisje.”

Lees ook: Idols; Talentenjacht voor mensen die grappig zijn