N&A

Worthy: ‘Ik ben gewoon een vlieg op de muur die naar de wereld kijkt en alles probeert te begrijpen’

Apr 05, 2017 Esmee Kneppers

Met ‘homostel’ als zoekopdracht, ondervind je het pijnlijke feit dat er gelijk een waslijst aan berichten over mishandeling op Google verschijnt. Onlangs lazen we in de media een nieuw incident rondom homohaat. Een homostel in Arnhem is in de nacht van 1 op 2 april met woorden, vuisten en een betonschaar belaagd door een groep jongens. James Worthy, die de actualiteit vaak laat terugkomen in zijn columns voor Het Parool, heeft ook na deze gebeurtenis weer zijn pen laten dansen over het papier.

James Worthy (James Pugh) ‘probeert in zijn columns iets van het leven te begrijpen’, zo omschrijft  Het Parool hem. De 36-jarige Amsterdamse columnist schreef als tiener verhalen en ontdekte door het opkomende internet het ‘bloggen’, wat uiteindelijk uitmondde in een boek. Door de jaren heen heeft hij voor zo’n honderd bedrijven geschreven en hij schrijft tegenwoordig zes columns per week, waarvan vijf voor Het Parool. Hoewel hij op zijn twaalfde begon met schrijven, denkt hij zelf, nu hij erop terugkijkt, dat hij er op zijn dertigste pas écht mee begon. ‘’Op die leeftijd wilde ik geen schrijver meer zijn. Ik schreef gewoon. Je moet het niet willen zijn, je moet het gewoon doen.’’

De schrijver deed dit ook na de mishandeling in Arnhem: ‘’Vleugel in vleugel. Hand in hand. Vijf bevrijde mannenvingers in vijf bevrijde mannenvingers. In een steegje worden ze opgewacht door zestig gefrustreerde mannenvingers. De tanden vliegen door de lucht en landen op straat.’’ Mediaredactie had een inspirerend gesprek met James Worthy over zijn carrière, inspiraties en visie op de huidige journalistiek.

Wat is voor jou het belangrijkste doel van het schrijven van jouw columns?
‘’Ik denk kwaliteit leveren. Maar het is ook belangrijk om niet al te streng voor jezelf te zijn. Niemand kan vijf dagen per week pieken. Je kunt het wel proberen en misschien lukt het ook twee keer per jaar, maar gun jezelf af en toe een misser.’’

Waar haal jij inspiratie vandaan voor je columns?
‘’Ik denk onder de douche. Vraag me overigens niet waarom. En als je me wel vraagt waarom, dan denk ik dat het door de warmte komt. En het naakt zijn. De kwetsbaarheid. Het proper maken van je lichaam. Ik douche ook altijd veel te heet. In feite maak ik dan een soort baarmoeder van mijn badkamer. Ook als ik muziek luister zie ik vaak opeens iets voor me. Dus de meeste onderwerpen haal ik uit muziek. Wat dat betreft is muziek de verf waarmee ik schilder.’’

En waar schrijf jij jouw columns dan?
‘’Aan de keukentafel. Vaak gewoon in een boxershort en met oordopjes in. Het is een mooi leven. Ik ben echt een bofkont.’’

 

‘Wat dat betreft is muziek de verf waarmee ik schilder’

 

Wie is jouw inspiratie?
‘’Toen ik begon met schrijven had ik veel inspiratiebronnen. Roald Dahl, Brusselmans, Dijkshoorn, Wolkers, maar na een tijdje heb je niets meer aan inspiratie en moet je gewoon gaan schrijven. Wat vorm is voor een voetballer, is inspiratie voor de schrijver. Het is leuk en het klinkt interessant, maar ik twijfel of het bestaat. Of je wilt iets doen of je wilt iets niet doen. Wel kan ik zeggen dat mijn zoon van vier een groot voorbeeld voor me is. Zoals hij naar de wereld kijkt, tja, zo wil ik ook weer naar de wereld kijken.’’

Hoe is het om voor zo’n grote krant als Het Parool te schrijven?
‘’Vorig jaar begon ik bij Het Parool. Het voelt heel goed om voor Het Parool te schrijven, omdat het altijd al mijn krant is geweest. Ik lees deze krant al sinds ik kan lezen. Het is de krant van Amsterdam en ik heb alles aan Amsterdam te danken. Het is natuurlijk wel fijn dat ik mijn columns ook online kan posten, want ik schrijf natuurlijk niet alleen over en voor Amsterdam. Ik wil het hele land bereiken. Vroeger schreef ik columns voor de Metro en dat was echt een landelijke krant met een miljoen lezers. Daar ben ik mee gestopt toen ik voor het Parool ging schrijven. Het heeft me wel rust gegeven want nu heb ik het gevoel dat ik niet meer zo hoef te schreeuwen.’’

 

‘Mijn zoon van vier is mijn voorbeeld. Zoals hij naar de wereld kijkt, tja, zo wil ik ook weer naar de wereld kijken’

 

Heb jij door de jaren heen je eigen stijltje ontwikkeld of had je deze aan het begin van je carrière als zoals je deze nu hebt?
‘’In het verleden schreef ik platter en humoristischer, tegenwoordig ben ik meer van het observeren. De kleine dingen opvangen en opschrijven. De kleine dingen groot maken. Ik ben gewoon een vlieg op de muur die naar de wereld kijkt en alles probeert te begrijpen.’’

Heb je wel eens overwogen te stoppen met schrijven?
‘’Ik heb het wel een paar keer tegen mezelf gezegd, maar ik meende het nooit. Het was meer een soort van aanmoediging: ‘Als dit niet lukt dan stop ik ermee’. En dan lukte het, omdat het moest lukken. Als ik stop met schrijven, word ik gek. Echt. Het schrijven houdt me rustig.’’

 

‘Er zullen altijd mensen zijn die beter dan jou kunnen schrijven, maar dan moet jij ervoor zorgen dat niemand op deze aardbol harder dan jou werkt’

 

Wat vind je van de huidige journalistiek?
‘’Soms ietwat gemakzuchtig en te veel gefocust op views en likes. Maar er zijn heel veel goede journalisten en schrijvers: dat geeft hoop.’’

Wat zouden studenten aan de Hogeschool voor Journalistiek volgens jou zeker moeten leren?
‘’Dat vind ik lastig, want ik ben nooit echt een journalist geweest. Wat ik schrijf hoeft niet per se de waarheid te zijn. Maar wat ik ook verzin of lieg, het moet wel als waarheid aankomen bij de lezer. Het moet wel echt voelen. Waargebeurd, dat is wat ik doe. Ik ben van de waargebeurde verzinsels. Het eren van de fantasie. Het mooier maken van alles. Maar ja, even denken. Wat zouden ze moeten leren aan de studenten. Tja, dat een goed interview nooit een schokkende kop of titel nodig heeft. Ik vind dat altijd zo zonde.’’

 

‘En als je een lul bent, dan schrijf ik dat gewoon op. Tja, dan moet je maar geen lul zijn’

 

In jouw column rondom de verkiezingen kwam goed naar voren dat jij niét voor de VVD bent en wél voor GroenLinks. Vind jij dat een columnist altijd ‘partijdig’ mag zijn of vind jij neutraliteit ook belangrijk?
‘’Een columnist mag alles en daarom ben ik ook columnist geworden. Ik hoef niet neutraal te zijn. Ik ben vrij in alles wat ik schrijf en dat vind ik zo fijn aan dit vak. Ik hoor bij niemand, ik vertegenwoordig niemand, ik ben gewoon James Worthy. Een man die de wereld probeert te begrijpen. En als je een lul bent, dan schrijf ik dat gewoon op. Tja, dan moet je maar geen lul zijn.’’

Jouw columns zijn vaak gerelateerd aan de actualiteit. Is het volgen van het nieuws de belangrijkste taak van een columnist?
‘’Ik kijk wel iedere dag naar Pauw en De Wereld Draait Door, maar eigenlijk haal ik daar steeds minder uit. Blendle is wat dat betreft mijn beste vriend. Het volgen van het nieuws is belangrijk, maar zeker niet het belangrijkste. Ik ben dol op columnisten die af en toe de actualiteit negeren en gewoon over het leven schrijven.’’

Heb je nog tips voor mensen die veel liefde hebben voor het schrijven van columns, maar nog onder aan de trap staan?
‘’Die liefde is alles wat je nodig hebt. Schrijf iedere dag. Schrijf, schrijf, schrijf. Er zullen altijd mensen zijn die beter dan jou kunnen schrijven, maar dan moet jij ervoor zorgen dat niemand op deze aardbol harder dan jou werkt. Beklim die trap, maar weet wel dat de trap geen einde heeft. Ik loop ook iedere dag diezelfde trap op. Iedere dag begin ik weer op 0. En het is druk op die trap hoor. Maar wat jij moet doen is gewoon in het midden van die trap gaan staan en zorgen dat niemand om je heen kan.’’

James’  favoriete column van hemzelf.