Internationaal

Vijf interviews die niet liepen zoals gepland

Dec 23, 2016 Nick Jansen

Het pijnlijke interview van The Hollywood Reporter met cabaretier Jerry Lewis ging de hele wereld over. Lewis was kortaf, tot op het botte toe. Maar dit soort interviews zijn wel memorabel. De Mediaredactie maakte een selectie van andere interviews die ook niet helemaal liepen zoals gepland.

Door: Nick Jansen en Koen de Gussem

Molly Meldrum vs Iggy Pop

In 1979 is muzieklegende Iggy Pop te gast bij het Australische programma Countdown. Het plan was dat Iggy Pop zijn nieuwe single I’m Bored zou voordragen nadat gastheer Molly Meldrum hem had geïnterviewd. Dat interview liep niet volgens plan.

Meldrum had een serieus kort gesprek in gedachte: Even praten over Iggy’s album New Values, vroegere samenwerking met David Bowie en vervolgens kijken naar een nieuwe videoclip van Bowie. Niet dus. Want Iggy Pop is on drugs.

“Hi, ya dogface!”, roept hij in de eerste seconde van het interview. Na een lachje probeert Meldrum het interview serieus te vervolgen, maar de zanger is duidelijk niet bij zinnen. Kan geen antwoord geven op vragen, kijkt constant weg en springt van zijn stoel. Tot frustratie van Meldrum: “Behave yourself”, “Iggy, will you concentrate on the questions”, “Can you answer these questions properly?”

Meldrum kijkt wat ongemakkelijk, blijft te serieus in verhouding tot Iggy en pakt hem onhandig vast als hij vraagt om zich te concentreren op zijn vragen. Het contrast tussen de twee figuren is duidelijk te groot. Wil niet zeggen dat Meldrum op Iggy’s druktelevel had moeten zitten, maar wat losser en meegaand in het enthousiasme van de zanger had het interview mogelijk enigszins kunnen redden.

Lauren Green vs Reza Aslan

Het zal je maar gebeuren; twintig jaar lang doe je onderzoek naar het leven van Jezus Christus. Je behaalt met je onderzoeken meerdere academische titels en publiceert al je bevindingen uiteindelijk in een verzameld werk. Je wordt uitgenodigd om op tv over je boek te vertellen. Maar dan kom je terecht bij Fox News, waar de presentatrice tien minuten de tijd neemt om maar één vraag te stellen: “Je bent toch moslim? Waarom dan een boek over Jezus?”

Het overkwam Reza Aslan. Toch weet de hoogleraar zichzelf goed te verantwoorden en noemt, met zichtbare tegenzin, zijn specialisaties. Presentatrice Lauren Green is niet tevreden met het antwoord en gaat op zoek naar argumenten om Aslan alsnog te diskwalificeren. Aslan weet haar zwakke pogingen op een nette manier te weerleggen, maar voor de kijker is het een tenenkrommend interview.

De vraag waarom een moslim over Jezus schrijft is op zichzelf niet onterecht; door deze vraag te beantwoorden kan Aslan laten zien dat hij niet vooringenomen aan zijn boek is begonnen. Het is alleen jammer dat zodra Aslan aantoont dat hij wel degelijk de juiste kennis heeft om zo´n boek te schrijven, Green hier volledig aan voorbij gaat. Zo blijkt de scheidslijn tussen een kritische ondervraging en pure domheid toch verdomd klein.

Jeroen Pauw vs Mohammed Enait

Jurist Mohammed Enait is te gast bij Pauw & Witteman, omdat het Hof van Discipline had bepaalt dat hij niet hoeft op te staan voor rechters in een rechtszaal en zijn hoofddeksel daar mag ophouden. Een dijkdoorbraak volgens Enait, die gelooft in fundamentalistisch egalitarisme, ofwel hij streeft gelijkheid na.

Het interview loopt lekker totdat Enait impliceert dat Pauw de profeet Mohammed niet kent. Pauw weet dat dit niet klopt, legt dit later uit, maar antwoordt eerst: “Ontspan je.” Tikkeltje onhandig, Enait kijkt er even door weg.

Tweede onhandige opmerking: Pauw noemt de hoofddeksel een muts. Is dat nodig, als je weet dat ‘hoofddeksel’ de meer gewaardeerde term is? Weer kijkt Enait wat beledigd weg, maar begint toch met het formuleren van een antwoord, beginnend met een voorbeeld. Dat voorbeeld duurt even, dus Pauw uit ongeduld: “Blijf nou even bij die muts.”

Dat deed Enait, waarna hij een ander punt aansnijdt. Jeroen Pauw gaat volgens hem monocultureel te werk en weet niet wat voor sentimenten er plaatsvinden in de samenleving. Onterecht vindt Pauw: “Ontspan je, doe niet zo raar.” Pauw had hier professioneel op kunnen reageren, maar laat zich teveel meeslepen door zijn sentimenten: “Luister vriend, je bent een provocateur.”

Daarna benoemt hij dat Enait vragen als ‘waarom draag je een muts? of waarom wil je geen handen schudden?’ kan verwachten. Terecht, maar met het verwijt ‘provocateur’ kan Pauw ook verwijten terug verwachten. Geen wederzijds respect, maar wederzijdse verwijten, dat werkt niet bij een interview.

Sam Dunn vs Jørn Stubberud

In de documentaire Metal: A Headbanger´s Journey gaat antropoloog Sam Dunn op zoek naar het ontstaan van zijn favoriete muziekgenre. Hierbij interview hij meerdere van zijn helden, die hem allemaal graag te woord staan. Maar voor het zover is, spreekt hij eerst met leden van de black metalband Mayhem.  De Noren zijn een van de beruchtste artiesten in het black metal genre. Waar veel bands het wel houden bij teksten over Satan, gaat Mayhem veel verder. Optredens met afgehakte varkenskoppen op het podium zijn niet uniek.

Het interview wordt afgenomen op het festival Wacken Open Air in Duitsland. Zoals de meeste mensen op een festival, drinken ook de heren van Mayhem graag een biertje. Helaas voor Dunn heeft bassist Jørn Stubberud een behoorlijk kwade dronk. Het serieuze en diepgaande interview wat Dunn in gedachte had, kan hij wel vergeten. “Yeah, I have a comment: fuck you”.

Voor de liefhebber van de zwaardere genres is Sam Dunn’s werk een absolute aanrader. In de vervolgdocumentaire Metal Evolution spreken Dunn en Stubberud elkaar weer. Deze keer is er geen drank in het spel en blijkt Necrobutcher een welbespraakte muzikant te zijn.

Krishnan Guru-Murthy vs Quinten Tarantino

Dit interview op Channel 4 uit 2013 gaat over de nieuwste Tarantinofilm Django Unchained. Interviewer Guru-Murthy gaat vooral in op het racisme en geweld in de film en trekt een lijn met andere werken van Tarantino.

Op den duur vraagt Guru-Murthy de regisseur waarom hij zo zeker is dat er geen link is tussen genieten van filmgeweld en genieten van echt geweld. Daar weigert Tarantino antwoord op te geven. Hij benadrukt dat het interview bedoeld is als reclame voor Django Unchained. “I don’t wanna talk about what you wanna talk about.”

Eens zijn de twee het over dat Guru-Guthry vragen mag stellen over meer serieuze onderwerpen. Alleen als het aan Tarantino ligt niet over zaken waar hij zich al over heeft uitgelaten. Er is volgens hem geen relatie tussen vermaak hebben aan film- en echt geweld. Waarom is echter onduidelijk.

Guru-Guthry vindt dat het Tarantino’s verantwoordelijkheid is als filmmaker om daar duidelijkheid over te scheppen. Volkomen subjectief als je het mij vraagt. En daar clashen de twee beduidend. Reactie van de regisseur: “It’s none of your damn business.” Als hij antwoord zou geven is dat volgens hem puur voor de kijkcijfers van het programma; niet omdat het nieuw is wat hij zegt.

“It’s not about our ratings”, ontkent Guru-Guthry wat ongemakkelijk. Of dat klopt maakt niet uit. Punt is dat als een interviewer een dubieuze mening verkondigt, het niet gek is dat de geïnterviewde zo verdedigend reageert. Maakt het gesprek ook wat ongemakkelijk.