Internationaal

Mens of journalist?

Dec 23, 2016 Chantal van Hoek
Op maandag 19 december werd naast een aanslag in Berlijn ook in Turkije een aanslag gepleegd. Een Russische ambassadeur die in Ankara bij een fototentoonstelling zou openen werd van dichtbij neergeschoten, door wat later bleek, een Turkse politieagent. Een fotograaf van AP was hierbij aanwezig en besloot in een split-second zich te verschuilen achter een muur en foto’s te maken van de aanslag.

Column – De foto die bij het artikel staat over een doodgeschoten Russische ambassadeur in Turkije doet me in eerste instantie niet veel. Hij is zo mooi, zo helder en zo duidelijk, dat ik denk dat het een geënsceneerde stockfoto is. Dit blijkt echter niet het geval. Ik bekijk de foto beter en zie op de achtergrond het publiek dat bij de tentoonstelling aanwezig is. De bezoekers duiken weg en kijken met angstige ogen naar de gebeurtenis.

Het schept mijn verbazing dat ik door de scherpte van de foto denk dat hij nep is. Maar de dode man ligt er als een pop bij en de schutter staat als een acteur zonder balkje en niet geblurred met het pistool nog in zijn handen in aanvallende houding.

De foto die ik bij het artikel zie staan is gemaakt door een fotograaf van AP. Net als de andere bezoekers duikt hij weg, maar als een ware journalist verschuilt hij zich achter een pilaar om foto’s te maken. Hij fotografeert alles wat hij voor zijn ogen ziet gebeuren. Het risico dat de schutter de lens ziet is groot en wat hij dan zal doen wil niemand weten.

Wanneer ik meer informatie over de aanslag zoek, valt mijn oog op een website waar de hele fotoreportage staat. Nu ik weet dat de foto’s niet in scène zijn gezet, raken ze mij. De pop is een dode man, net doodgeschoten door de acteur die een moordenaar blijkt te zijn.

Dat zie je niet vaak bij aanslagen. Foto’s zijn er in overvloed, maar die worden voornamelijk gemaakt met onze smartphone. Iedereen heeft een telefoon bij zich, maar er zijn weinig mensen die er in slagen om in een reflex heldere foto’s te maken.

Niet iedereen grijpt meteen naar de camera. Dat op de eerste plaats. Natuurlijk kunnen we wel allemaal zéggen van wel, maar je weet pas zeker hoe je reageert wanneer je het echt meemaakt. Daarnaast moet je het ook maar kunnen, zo snel een scherp plaatje schieten. De foto’s die we van aanslagen voorbij zien komen zijn voornamelijk wazig en bewogen.

De fotograaf in kwestie handelde niet als mens maar als journalist. Hij bedacht zich geen moment en maakte professionele foto’s van de gebeurtenis. Maar wat zou je zelf doen op zo’n moment? Wanneer je het niet meemaakt, zal je het niet weten. Ik hoop er dus nooit achter te komen of ik als mens of journalist zou handelen.

 

 

Image Credits: Flickr: April Killingsworth.