De Britse rockband Muse stond de afgelopen week drie keer in een uitverkochte Ziggo Dome. Gisteravond was het laatste concert en de reacties zijn lovend. Niet alleen van de fans, ook van concertrecensenten. De recensies zijn stuk voor stuk positief, maar dat is lang niet altijd het geval.

Door: Aron van Peer

“Niets lijkt onmogelijk bij betoverend concert Muse, kopte de Volkskrant. Volgens het NRC “imponeert” de band en het AD praat zelfs over “rockshow 2.0”. Alleen maar lovende reacties voor de in 1994 opgerichte rockband.

Een goede concertrecensie
Concertrecescent Robert van Gijssel schreef de recensie van Muse voor de Volkskrant en legt uit hoe een goede concertrecensie tot stand komt. “Het belangrijkste is dat je afstand neemt van de band of artiest. Ik ga vaak naar concerten van artiesten waar ik zelf ook fan van ben, maar je moet toch een stapje terug doen om objectief te kunnen kijken. Het concert van Muse was heel erg spectaculair. Toch moet ik ook naar dezelfde aspecten van een concert kijken waar ik bij andere concerten ook op let. Hoe is de volgorde van de nummers bijvoorbeeld. Eigenlijk moet je jezelf uitschakelen en vanuit je muzikale kennis schrijven.”

Volgens Van Gijssel moet een goede recensent ook kunnen schrijven over muziek waar je helemaal geen fan van bent. En dat gebeurt ook. “Ik heb een keer een recensie van vier sterren geschreven over een optreden van Frans Bauer. De muziek vind ik zelf helemaal niks, maar hij bespeelde het publiek zo goed dat ik vond dat ik er geen twee sterren voor kon geven.”

Kensington in de Ziggo Dome
In het geval van Muse waren de recensenten het eigenlijk allemaal met elkaar eens. Het Parool, AD, NRC en de Volkskrant beoordeelde het concert in Amsterdam met vier sterren. Maar het komt ook voor dat recensies erg uiteenlopen en dat je je als lezer afvraagt welke je nu moet geloven. Dit was het geval bij het concert van de Utrechtse band Kensington. Eind 2015 stond de rockband twee keer in de Ziggo Dome. Na het lezen van verschillende recensies lijkt het wel alsof de recensenten niet naar hetzelfde concert zijn geweest.

SONY DSC

Pierre Oitmann schreef voor NU.nl een recensie met de kop: “Kensington heer en meester in Ziggo Dome”. Daar waar het Parool en de Volkskrant erg negatief over het concert waren, was Oitmann dit dus helemaal niet. “Verschillen in recensies ontstaan door verschillende factoren. Het kan bijvoorbeeld een heel groot verschil zijn of je helemaal vooraan staat of ergens achterin. En het is ook een beetje hoe de recensent het beleeft. Dat zijn factoren die meespelen.”

Naast de beleving van de persoon die de recensie schrijft, speelt ook het medium waarvoor je schrijft een rol volgens Oitmann. “Bij NU.nl zijn we vaak wat neutraler. Dat ligt ook aan onze brede doelgroep. Fans, mensen die de artiest kennen, maar ook mensen die er nog nooit van gehoord hebben. Ze komen allemaal voorbij en we willen die mensen een beetje een beeld geven van hoe het was. De Volkskrant is over het algemeen kritischer.”

https://twitter.com/Audiotist/status/669599827244793857

Robert van Gijssel schreef naast de recensie van Muse ook de recensie van Kensington voor de Volkskrant. En hij was dus een stuk minder te spreken over het concert van die laatste band. “Ik vind Kensington echt een hele sympathieke band, maar ik vond het gewoon niet goed. Het geluid was slecht en de beelden achter de band liepen een seconde achter, dat is erg irritant. Dat zijn ook dingen waar ik op let, niet alleen op de muziek. De zanger straalde bijvoorbeeld niet echt uit dat hij op zijn gemak was. Hij liep één keer een paar meter naar rechts over een stellage, maar hij liep ook net zo snel weer terug. Daaraan zie ik dat hij zich niet op zijn gemak voelt.”

Vergelijk hier de twee recensies van het concert van Kensington:
NU.nl / Volkskrant

Ondanks het feit dat recensies erg kunnen verschillen, worden ze nog steeds gelezen. En dus hecht het publiek toch nog waarde aan concertrecensies, concludeert Pierre Oitmann. “In het ideale geval ben je zelf bij een concert geweest en lees je vervolgens een recensie waar je het helemaal mee eens bent. Het liefst ziet het publiek hun menig nog eens bevestigd worden door een recescent.” Naast die functie is er nog iets wat Oitmann wilt bereiken met zijn recensies. “Het mooiste is als het lukt dat mensen zelf naar een concert van de betreffende artiest willen. Dat je mensen nieuwsgierig maakt zonder in je recensie te zeggen dat het geweldig was en dat je het een keer moet hebben gezien. Dat is denk ik het grootste compliment dat je kunt krijgen.”

Kritisch
Naast complimenten kun je als recescent natuurlijk ook minder leuke reacties krijgen. Robert van Gijssel schrijft voor de Volkskrant vaker kritische recensies en heeft daar dus ook mee te maken. “Als ik echt een kritische recensie schrijf, dan krijg ik soms wel vijftig of zestig boze mails.” Maar ondanks de minder leuke reacties vindt Van Gijssel het belangrijk dat er kritisch geschreven blijft worden. “Ik heb soms het gevoel dat tegenwoordig alles enthousiast en positief moet zijn. Net zoals in het tv-programma De Wereld Draait Door. Maar het is wel echt een vak en ik vind niet dat een recensie een soort bewonderingsrubriekje moet worden. Als je als krant een stem wilt hebben, moet je ook kritisch durven schrijven.”

In het geval van Kensington kreeg Van Gijssel min of meer gelijk met zijn kritische recensie, want hij kreeg een positieve reactie uit onverwachte hoek. “De producenten van de show van Kensington stuurde me een mailtje dat ze het eigenlijk volledig eens waren met mijn recensie. ‘Ik had de spijker op de kop geslagen’, zeiden ze. Bovendien heb ik op de kritische recensie van Kensington nul boze reacties gehad. Het kan dus wel.”

Het concert van Kensington (deels) zelf terugkijken? Klik hier voor de tv-uitzending van het concert op NPO3.