Het Grote Interview Gala is bedoeld om journalisten, aan de hand van een thema, uit hun comfortzone te halen. Afgelopen woensdag was de zesde editie in de Stadsschouwburg Amsterdam. Deze keer was de avond gericht op de macht en verantwoordelijkheid van de media. Hoeveel macht hebben media? Hoe belangrijk is die macht? Wat vinden journalisten van hun eigen interviews? Allerlei vragen waar ik vooraf mee zat, en nu, paar dagen na het Gala nog steeds mee zit. Tijdens de masterclasses op het Gala kreeg ik geen antwoord op deze vragen.

Een ding viel me op, en werd met de minuut ergerlijker: de ijdelheid van de sprekers – over het algemeen werkzaam voor krant of televisie. Tenminste, de sprekers bij de masterclass over nieuwe media en ervaringsdeskundigen. Zo’n groot ego, terwijl de zaal maar half vol zat en dan voornamelijk studenten journalistiek. Misschien een beetje arrogant om bijna dertig euro voor een kaartje te vragen, te verwachten dat de zaal vol zit én te denken een inspiratiebron te zijn voor andere ijdele journalisten.

Zo’n avond, die leerzaam hoort te zijn voor journalisten én journalisten in spe, lijkt meer op een gezellig uitje waar egotrippend journalistiek Nederland samen komt. Ze praten over kaders waar ze uit willen. Alleen lijkt het een rad dat alsmaar doordraait en waar ze niet meer uit komen. Die journalisten weten allemaal precies hoe je interview niet hoort te geven en hun manier is dé manier. 

Er moet wat veranderen, want journalisten moeten empathischer zijn naar de geïnterviewden. Althans, dat vond openingsspreker Femke Halsema. Zij pleitte voor meer empathie voor parlementaire journalisten tegenover politici. Volgens de oud-politica zien veel journalisten twijfel als een karakterzwakte. 

Tijdens de masterclasses leek haar pleidooi weer vergeten. Ik heb weinig gehoord over de macht van de journalist. Bovendien zou het een avond moeten zijn waarbij de aanwezigen kunnen leren hoe je een goed interview kunt geven – waarom heet het anders het Grote Interview Gala? De sprekers hadden het vooral over hun ervaringen met geïnterviewd worden. Ze hadden veel kritiek op de interviews die ze gaven, maar hadden geen ruimte voor zelfreflectie.

Ik ben zelf journalist in spe, en ik hoopte wat op te steken van de oude rotten in het vak. De enige van wie ik wat heb geleerd en die mij heeft geïnspireerd was Femke Halsema – de enige niet-journalist op het Gala. Als de rest van de sprekers een inspiratiebron moet zijn voor de huidige studenten journalistiek, dan zie ik een treurige toekomst voor me. Dan word ik samen met mijn studiegenoten en anderen met journalistieke ambities nieuw egotrippend Nederland, en denken wij de nieuwe generatie met het jaarlijkse journalistenfeestje te inspireren, zonder op onszelf te reflecteren.
Dus journalisten en journalisten in spe, denk na over de interviews die je zelf hebt gemaakt. Maak ruimte voor zelfreflectie voordat je je kritiek op anderen uit.