Vroeger was alles anders. Kranten waren nog sexy en internet was nog niet zo famous als nu. Journalisten gingen nog met een kladblokje op pad om een mooi stuk te maken over de lokale buurtvereniging en hoefde niet te scoren met het feit dat Gordon stopt met zingen (finally). De lezers bleven als trouwe hondjes het dagelijks nieuws volgen via de krant.

MAAR TOEN. In de 21e eeuw kwam internet als sluipmoordenaar op. Een medium met veel potentie, maar ook veel concurrentie. Betalen mensen nog voor een papieren krant als ze gewoon het nieuws via internet kunnen volgen? Zijn journalisten nog wel nodig? Eigenwijs en wel begon ik toch aan de studie journalistiek, waar het me al snel duidelijk werd dat het doemdenken in dit vak niet niks is. ‘’Als journalist moet je echt niet denken dat je een dikke BMW voor de deur kan hebben staan’’, werd ons verteld bij het zoveelste inspirerende gastcollege. Als je dat denkt, ben je dom. De kranten gaan dood, de lezers van kranten gaan dood. Uiteindelijk volgt iedereen de persberichten waarin staat dat Rutte toch echt de leukste gast van politiek Den Haag is. Voor de afwisseling een berichtje over een scheiding van een welbekende B-klasse BN’er.

Natuurlijk is de positie waarin ons mooie werkveld zich verkeerd niet optimaal. Maar om de studenten van nu te bedolven met het feit dat er waarschijnlijk toch geen baan te vinden is. Te zeggen dat iedereen beter nu alvast aan de kassa bij de Aldi kan gaan zitten, heeft geen enkele zin. Zijn de studenten van nu niet de toekomst van de journalistiek?

Opgegroeid in de tijd waarbij op internet eerst Hyves nog een walhalla was en daarna Facebook werd gebruikt door alle nieuwsmedia, weten de studenten van nu als geen ander de mogelijkheden van internet. Zo heb ik veel respect voor media die in deze crisistijd de kwaliteit in de journalistiek toch kunnen waarborgen. Follow The Money bijvoorbeeld, waarin onderzoeksjournalistiek perfect wordt bedreven. Of de Correspondent, waarbij tegen betaling kwalitatieve artikelen kunnen worden gelezen van gedegen journalisten. Een andere ontwikkeling  zijn betaalmuren. Op de site van de Volkskrant zijn sommige artikelen tegen betaling te lezen. Dat artikelen bij de opkomst van internet gratis te lezen waren op sites, is niet meer terug te draaien. Zouden betaalmuren niet gaan werken net als de alcoholgrens van zestien naar achttien? Op het begin staakt iedereen en werkt niemand hier aan mee. Het is belachelijk, want het gaat niet zoals mensen het gewend zijn. Over tien jaar wordt deze grens waarschijnlijk gewoon als normaal gezien. In de ontwikkeling van betaalmuren zit nog veel potentie.

”Als journalist moet je echt niet denken dat je een dikke BMW voor de deur kan hebben staan”

De kwaliteit van de journalistiek handhaven in deze toch lastige tijd is een grote uitdaging. Maar zijn uitdagingen er niet om genomen te worden? Ondanks het doemdenken ga ik nog steeds met plezier de toekomst als journalist tegemoet. Dat de journalistiek veranderd,is een feit. Dat de inkomsten teruglopen ook. Maar met een nieuwe generatie journalisten moeten er haast wel masterplans komen voor nieuwe verdienmodellen. De nieuwe generatie laten experimenteren lijkt me het beste. En tot die tijd, laat die BMW maar zitten.