Internationaal

Terugblik: de heftigste gebeurtenissen van 2015 in de journalistiek

Dec 23, 2015 Elysa van der Ven

2015 was een jaar waarin de journalistiek veel te verwerken kreeg. Met name twee dodelijke aanslagen en een hevige vluchtelingendiscussie zorgden voor opschudding. Een terugblik op de drie heftigste momenten in de journalistiek dit jaar.

Charlie Hebdo
2015 wordt gewelddadig ingeluid wanneer op 7 januari het hoofdkantoor van het satirische weekblad Charlie Hebdo slachtoffer wordt van een schietpartij. In totaal komen twaalf mensen om het leven, waarvan acht journalisten. De wereld is in rouw en doet een poging een gevoel van saamhorigheid te creëren met de spreuk “Je suis Charlie”.

Er is geen uitleg nodig waar het de intensiteit van de situatie betreft. Dat het een gebeurtenis is die indruk maakt, is wel duidelijk. De twee gewapende daders beweerden van terroristenorganisatie Al Qaida te zijn en kwamen wraak nemen vanwege de spottende cartoons die Charlie Hebdo publiceerde over de Islam. Velen ervaren daarom de schietpartij op de redactie van het Franse weekblad als een aanslag op de persvrijheid.

Je suis Charlie, bron: Wikipedia

 

In Nederland staan veel redacties de dag erna stil bij de gebeurtenis. Ook Sjuul Paradijs, hoofdredacteur bij de Telegraaf, doet zijn woordje (bron: NOS.nl): “Wij hebben, als journalisten en als Nederlanders, de middelen om vrij onze mening te kunnen uiten. Die moeten we koesteren.”

 

De aangespoelde peuter
Koesteren van onze vrijheid van meningsuiting, dat doen we zeker. Waar het debat over de vluchtelingencrisis al langer gaande was, wordt het hevig aangewakkerd wanneer er in september een foto opduikt van een levenloos jongentje aan de kust van Turkije. De foto maakt heftige reacties los bij voor- en tegenstanders van de vluchtelingendiscussie, zeker wanneer blijkt dat de vader van de aangespoelde peuter de enige is die de boottocht overleefde.

Door de omvang van de discussie delen ook menig journalisten hun mening. Zo reageert nieuwslezer Roelof Hemmen in een column op de site van RTL Nieuws op mensen die het ‘jammer’ vinden van de overlevende vluchtelingen: “Die harteloosheid maakt me boos, (…) ik wil gewoon niet dat ze verdrinken”, aldus Hemmen.

Syrische vluchtelingen voor het station in Budapest, 3 september 2015, bron: Wikipedia

BN’er Gerard Joling neemt ook een standpunt in en besluit dat te uiten in een blog post op zijn eigen site: “Een snotaap van 16 die net 2 weken in een asielzoekerscentrum zit ‘Iek hebben recht op een haus’ sprak hij. ’t Moet verdomme toch niet gekker worden!!” Dit citaat haalde menig online nieuwswebsites, waaronder het AD, Metronieuws en GeenStijl.

 

Bloedbad
De gebeurtenis die iedereen zich waarschijnlijk het meest aantrekt – en dat is niet alleen maar omdat dit de meest recente is – is het bloedbad in Parijs.
Op vrijdagavond 13 november vallen er meer dan 153 slachtoffers bij aanslagen op zes verschillende locaties in Parijs, de meest dodelijke daarvan vindt plaats in het Bataclan theater.

De dag na de aanslag is Europa in rouw: veel mensen veranderen hun Facebookprofielfoto in die van de Franse vlag. Op zaterdagavond doen ooggetuigen hun verhaal in de uitzending van Pauw, en Ferry Zandvliet – een Nederlandse overlevende die in het Bataclan Theater was tijdens de aanslag – wordt veelvuldig aangehaald in de media. “Opeens hoorde ik knallen. Iedereen dook naar de grond. Ik ben over de dode mensen heen naar de nooduitgang gekropen”, vertelt hij aan RTL Nieuws.

De verschrikkelijke gebeurtenis roept ook ethische vragen op, zoals: “Waarom is Beiroet geen wereldnieuws en Parijs wel?” Dat vraagt correspondent Gert van Langendonck zich af in een kritische column op NRC.nl. Beiroet was de dag voor Parijs slachtoffer van bomaanslagen.

Op de website van Telegraaf geeft psychologe Roos Woltering antwoord op de vraag. Volgens haar ligt het aan de zogenaamde ‘psychologische nabijheid’: “Het gevoel dat dit ons ook kan overkomen, maakt dat onze betrokkenheid bij de Parijzenaren groot is.”

Image Credits: Bron: wikipedia.